Zasada suwerenności narodu (ludu). W monarchii absolutnej podmiotem władzy, a więc sprawującym rządy (suwerenem), był władca (książę, król, cesarz itp.). Swymi poddanymi rządził często despotycznie i okrutnie. Zwolennicy rewolucji francuskiej zamierzali temu położyć kres, powierzając, wzorem demokracji ateńskiej, władzę ludowi.
Współcześnie zasadę suwerenności narodu przyjmuje się w znaczeniu zaproponowanym przez Jeana Jacques’a Rousseau w jego koncepcji umowy społecznej. Zgodnie z tą koncepcją suwerenność narodu polega na sprawowaniu przez niego najwyższej władzy, której przejawem jest podejmowanie ostatecznych decyzji. Władza może być sprawowana bez-pośrednio (np. referendum, inicjatywa ludowa, weto ludowe, samorząd, wyrażanie opinii publicznej) lub pośrednio, czyli przez przedstawicieli wybranych w demokratycznych wyborach.