Bardzo ważną formą rozwojową demokracji była demokracja szlachecka (stanowa), która wykształciła się w Polsce w drugiej połowie XV wieku, zaś największy rozkwit osiągnęła w XVI wieku. Swoisty charakter tej demokracji polegał na przyznaniu tylko jednej grupie społecznej - szlachcie - pełni praw politycznych i ekonomicznych w Rzeczypospolitej. Inne stany albo odgrywały rolę drugorzędną, tak jak mieszczaństwo, albo rolę służebną, jak chłopi. Prawa i przywileje szlacheckie zebrane zostały w artykułach henrykowskich z 1573 roku. Według nich jedynie szlachta miała prawo do sprawowania władzy politycznej w Rzeczypospolitej. Mogła zasiadać w Sejmie, brać udział w sejmikach ziemskich, sprawować urzędy publiczne. (more…)

Ustrój republiki rzymskiej (509-27 p.n.e.), chociaż ulega! wielu zmianom i pewnym ulepszeniom, nigdy nie stał się całkiem demokratyczny. Właściwie przez cały czas swego istnienia republika rzymska była republiką arystokratyczną. Najważniejszą rolę w państwie odgrywali członkowie starych rodów patrycjuszowskich. To oni sprawowali główne urzędy państwowe (konsula, pretora, kwestora, edyla, cenzora i inne), oni też wchodzili w skład Senatu - kolegialnego organu kierującego bieżącą polityką państwa.

(more…)